ABD, Orta Asya'ya sırt çevirecek kadar enayi değil!
00:00, 22/09/2001, Cumartesi • Yeni Şafak Haber Merkezi
Boşverin, "İslam uzmanı" geçinip de, aslında nereye, hangi odağa hizmet ettiği herkesçe malum Keppel acentalarının "Bu bir global 28 Şubat'tır" tarzı yaklaşımlarına...
Ciddiye almayın.
Gülün hatta.
Ben gülüyorum.
"Dini görünürlüğü" toplumsal hayattan tardetmeye yönelik savaş global bir hüviyet kazanabilir.
Bu mümkündür.
Şaşırtıcı da değildir.
Ama terörle mücadele hedefi "dinler savaşı-medeniyetler çatışması" eksenine oturtulursa, buradan kayıpla çıkan yine ABD olur/olacaktır.
Neden mi?
"Çünkü" diyor Prof. Ahmet Davudoğlu, "Bütün medeniyetler bizzat ABD'nin kendi içerisinde. Bu nedenle soğukkanlı ve akıllı hareket etmek zorunda. 'Terörle mücaedele' hedefi medeniyetler çakışmasına dönüştürülürse, bu olay ABD için sonun başlangıcı anlamına gelir ki, benzeri olayları Roma ve Osmanlı İmparatorlukları yaşamıştır."
Peki, "terörle mücadele" gerekçesi inandırıcı mı?
Hayır.
Kamuoyu desteğini "fazlasıyla" sağlayan Amerika, belki "prestij" için Afganistan'ı vuracak, ama bunun sıradan bir "prestij mücadelesi" ve terörizme karşı topyekün savaş olduğunu söylemek zor...
Devam ediyor Davudoğlu:
"Amerika büyük bir şok yaşayan ve hayal kırıklığı içerisindeki halkının psikolojisini düzeltmek zorunda. Eğer suçlanan isim olan Usame Bin Ladin kendisi bizzat veya Afgan hükümeti tarafından yargılanmak üzere teslim edilse dahi bu söz konusu psikolojik yıpranmayı tamir etmeyecektir. Usame'yi teslim etse de etmese de ABD Afganistan'ı vuracaktır."
Çünkü, hedef, bizatihi Usame değil...
Terörizm hiç değil.
Terörizmin bir "siyaset biçimi" olduğunu/olabileceğini dünya ABD'den öğrendi.
ABD'nin 1970-75 yılları arasında Kamboçya'da yaptıkları "terör" değilse, neydi?
1955'te Endonezya'da...
1956'da Küba'da...
1973'te Şili'de...
1975'te Vietnam'da...
Hatta Panama'da...
"O zaman bu durum, bizi ABD'nin Afganistan'ı vurmak istemesinin arkasında başka bir hesap olduğu varsayımına götürüyor" diyor Davudoğlu.
Nedir o hesap?
Gayet açık:
"Batı dışında nükleer gücü olan üç ülke vardır. Bunlar aynı zamanda birbirine sınır olan Pakistan, Hindistan ve Çin'dir. Haritaya bakıldığında açıkça görülmektedir ki, Afganistan bu bölgeye açılan kapıdır. Asya'nın kilidi konumundadır. Bölgede yaşanacak ve kamuoyunun beklediğinden daha uzun süreli olacak bir savaş hali, ABD'ye bu üç ülkenin bulunduğu havzayı uzun süreli kontrol imkanı verecektir."
ABD, bu imkanı tepecek kadar enayi değil...
Çünkü, karşılığında ödediği bedel (İkiz kulelerin yıkılması, prestij kaybı ve 40 bin ölü), oldukça büyük!
Ciddiye almayın.
Gülün hatta.
Ben gülüyorum.
"Dini görünürlüğü" toplumsal hayattan tardetmeye yönelik savaş global bir hüviyet kazanabilir.
Bu mümkündür.
Şaşırtıcı da değildir.
Ama terörle mücadele hedefi "dinler savaşı-medeniyetler çatışması" eksenine oturtulursa, buradan kayıpla çıkan yine ABD olur/olacaktır.
Neden mi?
"Çünkü" diyor Prof. Ahmet Davudoğlu, "Bütün medeniyetler bizzat ABD'nin kendi içerisinde. Bu nedenle soğukkanlı ve akıllı hareket etmek zorunda. 'Terörle mücaedele' hedefi medeniyetler çakışmasına dönüştürülürse, bu olay ABD için sonun başlangıcı anlamına gelir ki, benzeri olayları Roma ve Osmanlı İmparatorlukları yaşamıştır."
Peki, "terörle mücadele" gerekçesi inandırıcı mı?
Hayır.
Kamuoyu desteğini "fazlasıyla" sağlayan Amerika, belki "prestij" için Afganistan'ı vuracak, ama bunun sıradan bir "prestij mücadelesi" ve terörizme karşı topyekün savaş olduğunu söylemek zor...
Devam ediyor Davudoğlu:
"Amerika büyük bir şok yaşayan ve hayal kırıklığı içerisindeki halkının psikolojisini düzeltmek zorunda. Eğer suçlanan isim olan Usame Bin Ladin kendisi bizzat veya Afgan hükümeti tarafından yargılanmak üzere teslim edilse dahi bu söz konusu psikolojik yıpranmayı tamir etmeyecektir. Usame'yi teslim etse de etmese de ABD Afganistan'ı vuracaktır."
Çünkü, hedef, bizatihi Usame değil...
Terörizm hiç değil.
Terörizmin bir "siyaset biçimi" olduğunu/olabileceğini dünya ABD'den öğrendi.
ABD'nin 1970-75 yılları arasında Kamboçya'da yaptıkları "terör" değilse, neydi?
1955'te Endonezya'da...
1956'da Küba'da...
1973'te Şili'de...
1975'te Vietnam'da...
Hatta Panama'da...
"O zaman bu durum, bizi ABD'nin Afganistan'ı vurmak istemesinin arkasında başka bir hesap olduğu varsayımına götürüyor" diyor Davudoğlu.
Nedir o hesap?
Gayet açık:
"Batı dışında nükleer gücü olan üç ülke vardır. Bunlar aynı zamanda birbirine sınır olan Pakistan, Hindistan ve Çin'dir. Haritaya bakıldığında açıkça görülmektedir ki, Afganistan bu bölgeye açılan kapıdır. Asya'nın kilidi konumundadır. Bölgede yaşanacak ve kamuoyunun beklediğinden daha uzun süreli olacak bir savaş hali, ABD'ye bu üç ülkenin bulunduğu havzayı uzun süreli kontrol imkanı verecektir."
ABD, bu imkanı tepecek kadar enayi değil...
Çünkü, karşılığında ödediği bedel (İkiz kulelerin yıkılması, prestij kaybı ve 40 bin ölü), oldukça büyük!