Hiç zor olmadı

Fenerbahçe’nin sahadaki duruşuna, oyunu farklı bir dünyada yaşayışına, hırs ve tutkudan azade iklimlere savruluşuna bakıldığında sürpriz sayılabilir. Uzun bekleyişlerin ardından limandan demir alan vakur gemiler misali ilk onbir fırsatı bulan yüksek kalibreli yedeklerin ninni temposuyla topun peşinden koşması, yarım saatlik dilimde sarı ile laciverti sahnenin ana rengi olmaktan uzak tuttu. Bu süreçte Mersin’in Rıza hocayı umutlandıran organize çabalarını izledik. Şayet Welliton ve Oktay son hamlelerde topun yüreğine dokunmayı becerebilselerdi Mersin İdman Yurdu’nun öne geçmesine Volkan bile engel olamazdı.

Sonra sadece gerçeğin değil kalitenin de ortaya çıkmak gibi bir huyu olduğunu hatırladık. Bu sezon doğru düzgün sırtında Fenerbahçe formasını göremediğimiz Mehmet Topuz, orta sahanın değişmez aktörlerinin vizyona sürmeyi şu ana kadar beceremediği özel bir pasla Diego’yu kaçırdı. O da gösteriyi aşırtma bir vuruşla tamamladı. Devre bitmek üzereyken bu defa Musa Sow, golün o kadar da zor bir iş olmadığını gösteren kafa vuruşuyla Fenerbahçe açısından Mersin gecesini konforlu hale getirdi.

74. dakikada gelen gol, küçük bir kıpırdanışın ürünüydü. Fenerbahçe savunması yerleşik haldeyken Welliton, topu filelerle buluşturmayı başardı. Gol biraz da sarı-lacivertli savunmanın konsantrasyon eksikliğinin sonucuydu. Fenerbahçe aslında tempoyu uyku düzeyine çekecek kadar düşürmenin derdindeydi. Mersin taraftarı bu gol sayesinde bir miktar oyun seyretme, heyecan yaşama imkanı buldu. Daha fazlası da mümkündü ama olmadı.