Emoji olarak kalpler

Tarih duyguları kayda geçirmiyor, evet! Bunun sebebi duyguların önemsiz olması değil, zamanın bir yerine sabitlenememeleri!

Döngünün içinde bizim kadar hızlı koşamayan birilerine rastlarsanız onlara iyi bakın, onlarda sizi size hatırlatacak bir şeyler var!

Sevebilen her kalp sahibini elinde olmadan duraksatıyor ve onun bu çılgın koşunun dışında kalmasına yol açıyor.

Herkes kendi içinde, pencereleri sımsıkı kapalı iç dünyasında yaşıyor artık, çünkü dışarısı duygular için çok tehlikeli!

“Seviyorsan hemen git söyle!” dediler. “Evet” dedi telaşla, “biraz daha oyalanırsam ritim kaçacak!”

Günümüzde insanları kalpleri bakımından kabaca (bu iş kabalık kaldırmaz gerçi ama) üçe ayırmak mümkün: Sevemeyenler, sevebilen ama sevdiğini ifade edemeyenler ve sevdiğini zannedenler!

Furuğ Ferruhzad’ın erbabının çok iyi bildiği ‘Rüzgâr Bizi Götürecek’ isimli kitabından yakıcı mısralar: “ne kazandım çıktığım bu yolculuktan ey ömrümün mayası / imkânsız bir aşkın özlemiyle yanmış bir sine uzak, / düşsel bir perdede kaybolmuş bir bakış / yakıcı kavuşma arzusuyla kavrulmuş bir gövde”

Keşke sevmeseydim dememek lazım! Sonuçları ya da bedeli ne olursa olsun, bir insanın dünya hayatında yaşayabileceği en olağanüstü şey sevebilmek, sevgiyi tecrübe edebilmek, sınırlı bir süre için bile olsa vaktini kalbinin içinde geçirebilmektir.

Bir yerlere yan yana milyon tane kalp emojisi bıraksanız, bu kalbinizin söylediği tek bir kelimeye bile karşılık gelmez.

Sevgi sözcüklerinin ana yemeğin yanında garnitür olarak servis edildiği bir dünyadayız.

İnsanlar mütemadiyen sevmenin kendilerine mutluluk getirmediğinden şikâyet ediyor. Can gözüyle baksalar görecekler; sevebiliyor olmak bizatihi mutluluktur.

Dünya her şeyin eksik kaldığı yerdir; severseniz üzüleceksiniz ama buna değer! Üzülmekten korkan kalp paslanmaya kendini hazırlasın!

“Çok güçlü sevebilen insanlar, çok güçlü üzüntülerle de yaşayabilir; fakat bu sevme ihtiyacı, üzüntüye karşı koymalarını sağlar ve onları iyileştirir. Bu yüzden insanın ruhsal yapısı fiziksel yapısından daha canlıdır. Üzüntü hiçbir zaman insanı öldürmez” diyor Lev Tolstoy, güzelim kitabı ‘Çocukluk’ta.

Sevgi dünyayı tozpembe hale getirir. Rasyonalist zihinler bunu eleştirir, sürdürülebilir bulmaz, gözlerimizi gerçeklere kapatıp kendimizi aldatacağımızı söyler. Muhabbetimizi çoğaltıp sevgide ‘daimûn’ makamını tecrübe edebilseydik, belki de bu gayet sürdürülebilir bir şey olurdu.

Bilgisayarda uzun süre kullanılmayan dosyaları silmemiz için bizi uyarıp duran mesajlar çıkıyor önümüze sürekli. Ya aynı şekilde zihnimizin içinde kullanılmayan duygularımızı silmemiz gerektiğini söyleyen bir ses olsaydı! Ya da daha korkuncu, zihnimiz uzun süre kullanılmadıkları için lüzumsuz olduklarına hükmederek silme işlemini otomatik olarak yapsaydı! Gerçekten korkunç geliyor kulağa değil mi? Ama bir dakika! Ne farkeder yahu! Zaten kullanmıyor değil miydik biz o duyguları!

Kelimelerin bile birbirine bağlanmaya ihtiyacı var ki bağlaçlar icat edilmiş, bunu bir düşünelim!