Allah küfür ve günahta ısrar edenleri sevmez

Uyuyan, sessiz, kendi hâlinde, ekstra olumsuzluk yapmayan inkârcılar vardır. Bunlar ile diğer inkârcılar bir değildir. Eline silah, bomba alıp mazlumlara saldıran, çocukları öldüren, hastane ve okullara füzeler fırlatanlar ile bu yapılanlara karşı çıkan inkârcılar da muamele ve ceza itibariyle bir olmazlar.

İnkârcılıkta zirve yapan, Allah’a ve dinine, her fırsatta engeller getiren; ekonomik, siyasi, dini, kültürel ve ahlaki açıdan baskıcı bir zihniyete sahip olanları elbette Allah sevmez.

“…Allah küfürde ve günahta ısrar eden hiç kimseyi sevmez.” (Bakara 2/276)

Günahta ısrarcı olmak da bir Müslüman için asla istenmeyen bir durumdur. Çünkü bu ısrar zamanla öyle bir hâl alır ki kötülük/günah yaşamın bir parçası olur. Onu kuşatıverir. Haramsız yapamaz. İyilik ve sevap getiren işlerden uzak durur. Bunu idrak eden bir mümin de günahlarında ısrarcı olmamaya çalışır.

Allah, Zalimleri Sevmez

Zalim, patolojik bir şahsiyettir. Sağlıklı ruh hâline sahip bir kişi değildir. İnsan oluşu bile değerlendirilmeye tabi tutulmalıdır. Hayvanlardan daha da aşağı mertebelerde olan insanların varlığı malumdur.

Kendi hakkına razı olmayan, başkasının elindekine, cebindekine göz diken, kul ve kamu hakkına musallat olan, insan haklarını yok sayan, yayılmacı, emperyalist, benmerkezci şahıs, millet ve devletler zalimdir ve elbette Allah tarafından sevilmezler.

Dünyaya bile gelmeden ana rahmindeki cenini, dünyayı anlamaya çalışan bebeği, etrafa neşe saçan çocuğu, herkese umut ve neşe veren bir delikanlıyı, bilgi ve enerjisiyle hizmet üreten bir insanı, köşesinde ölümünü bekleyen ihtiyarı… özetle mazlumları katleden, masumları insanlık dışı yöntemlerle istismar eden bir mahlûk, bir millet, bir devlet sevilir mi?

En büyük zulüm de Allah’a ortak koşmaya yeltenmedir. Allah’a ait sıfat ve özellikleri insanlara vermektir. Bu apaçık bir şirktir.

“İman edip iyi davranışlarda bulunanlara gelince, Allah onların mükâfatlarını eksiksiz verecektir. Allah zalimleri sevmez.” (Ali İmran, 3/57, 3/140; Şûra, 42/40)

Allah, Aşırı Gidenleri Sevmez

Aşırılık hiçbir alanda hoş değil, doğru değil, makul değil.

Dini yaşama konusunda aşırılık, Peygamber Efendimizin de yasakladığı bir yaklaşımdır. Örneğin sürekli oruç tutacağını, hiç evlenmeyeceğini söyleyen sahabinin bu hareketini onaylamamıştır. Aynı zamanda dini yaşama konusunda gevşeklik de zıddından bir aşırılıktır. Yani ifrat ve tefrit. Her ikisi de reddedilmiştir.

İnsan ilişkilerinde de çok sıkı fıkı olmak veya ilgisizlik, sevdiğini ileri derecede sevme, sevmediğinden nefret etme; yemekte aşırıya kaçma, lüks veya rüküş giyinme, hep somurtkan veya hep güleç olma… Örnekleri çoğaltmamız mümkün. Bunlar sorun oluşturan yaklaşımlar olup kaçınmamız gereken durumlardır.

İman küfür mücadelesinde de dengeyi kurmamız, aşırılıklardan kaçınmamız gerekir. Allah yolunda zalim, hain ve inkârcılara karşı bir mücadele verilmesi gerektiğinde bundan kaçınmak ne kadar günah ise mücadele ederken insani ölçüleri kaybetmek, çocuklara, yaşlılara, mabetlere dokunmak da haddi aşmaktır, suçtur.

Rabbim her yönüyle haddi aşanları, aşırı davrananları sevmez.

“Size karşı savaş açanlara, siz de Allah yolunda savaş açın. Sakın aşırı gitmeyin, çünkü Allah aşırıları sevmez.” (Bakara, 2/190)